تبلیغات
کتابخانه عمومی موسوی بجنوردی - خاطرات یک کتابدار - هنرمندان بعد از مرگشان برایمان عزیز می شوند

هنرمندان بعد از مرگشان برایمان عزیز می شوند

نویسنده :مریم گریوانی
تاریخ:سه شنبه 30 مهر 1392-06:06 ب.ظ


 هر روز از کنار تندیس های حافظ و سعدی جلوی در ورودی کتابخانه رد می شوم. مثل همه مردم توجه ی به این تندیس ها نمی کنم،تا اینکه چند روز پیش خبر فوت حسین تیمورخانی هنرمند و مجسمه ساز بجنوردی را شنیدم. همیشه عزیزانمان و هنرمندان بعد از مرگشان برایمان عزیز می شوند. هنرمند که رفت حالا مجسمه ها برایم جان گرفته اند.حرف می زنند و دیده می شوند.با دیدن این مجسمه ها، چهره هنرمندشان جلوی چشمم ظاهر می شود.دستانی که این نقش را زده اند برایم تداعی می شوند.وکتابهایی که برادرزاده اش از کتابخانه برایش امانت می گرفت را توی ذهنم مرور می کنم.

دوبار بیشتر ندیدم اش.یکبار توی جشنواره هنرهای تجسمی و یکبار هم داخل محوطه تالارحافظ که تنها غرق ساختن مجسمه ی حافظ بود.آدم ها از کنارش رد می شدند و برای شرکت در مراسم تالار حافظ می رفتند .او و هنرش را نمی دیدند.

تندیس نیما یوشیج و تندیس جشنواره تئاتر را که سالها پیش از همکاران اداره ارشاد گرفتم و روی قفسه کتابهای کتابخانه گذاشته ام،برایم ارزشمند شده اند.یادم نمی آید جز چندنفر از مراجعان کتابخانه،کسی درباره سازنده این مجسمه ازم سوالی کرده باشد.حالا که هنرمندش رفته با خودم می گویم چرا اینهمه سال،اسم  هنرمند را روی این مجسمه ها ننوشته ام. همکاران اداره ارشاد تازه یادشان افتاده نمایشگاهی از آثار این هنرمند برپا کنند. نه هنر برایمان مهم است نه هنرمند ، نه کتاب ، نه نویسنده . ملت عجیبی هستیم .

      *             




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
بابک
دوشنبه 13 آبان 1392 12:09 ب.ظ
یاد و نام استاد تیمورخانی همیشه جاویدان است.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.




Admin Logo
themebox Logo